تبلیغات
وبلاگ تخصصی محیط زیست

وبلاگ تخصصی محیط زیست
دانلود مقالات isi و کتب خارجی- مشاوره انجام پایان نامه کارشناسی ارشد آلودگی محیط زیست
نویسندگان
نظر سنجی
نظر شما درباره وبلاگ چیست؟





صفحات جانبی

آنچه باید از مدیریت پسماند بدانیم  

    سازمان بهداشت جهانی (WHO)، پسماندهای خطرناک را به ۹ دسته شامل زباله های عفونی، زباله های پاتولوژی و آسیب شناسی، اجسام نوک تیز، زباله های داروئی، زباله های ناشی از درمان سرطان یا ژنوتوکسیک، زباله های شیمیائی، زباله های حاوی مقدار زیاد فلزات سنگین، کپسول های فشار و زباله های رادیواکتیو تقسیم می کند. 

سازمان بهداشت جهانی (WHO)، پسماندهای خطرناک را به ۹ دسته شامل زباله های عفونی، زباله های پاتولوژی و آسیب شناسی، اجسام نوک تیز، زباله های داروئی، زباله های ناشی از درمان سرطان یا ژنوتوکسیک، زباله های شیمیائی، زباله های حاوی مقدار زیاد فلزات سنگین، کپسول های فشار و زباله های رادیواکتیو تقسیم می کند.

پسماندهای بیمارستانی، زائداتی هستند که در نتیجه فعالیت های پزشکی، آزمایشگاهی، پرستاری، دندانپزشکی، داروئی و سایر فعالیت های مشابه در بیمارستان ها و دیگر مراکز درمانی و همچنین در مراکز تحقیقاتی مربوطه تولید می شود. زائدات بیمارستانی ویژگی های خاصی نسبت به سایر موادزائد و زباله های شهری دارد. در بیمارستان ها انواع اقدامات درمانی از جمله شیمی درمانی، دیالیز، جراحی ترمیمی، زایمان، قطع و خارج ساختن اندام های بدن مانند آپاندیس، آزمایشات طبی، اتوپسی و مشابه آنها انجام می شود. در عین حال، باید بیمارستان ها را از مؤسسات نادری به حساب آورد که در آنها از موادشیمیائی به مقدار وسیع و متنوعی استفاده می شود. براساس برآورد انجام شده در بیمارستان ها، بیش از ۶۳۰ نوع موادشیمیائی مختلف استفاده می شود که ۳۰۰ نوع غیرسمی و ۳۰ نوع آن سمی و خطرناک و حدود ۳۰۰ نوع آن کم خطر هستند. بخشی از این مواد پس از مصرف به صورت زائدات همراه زباله های بیولوژیک و رادیوایزوتوپ ها در محیط بیمارستانی تولید می گردد. باید به این قبیل زائدات، اجسام تیز و برنده آلوده مانند سرنگ، تیغ های جراحی و اشیاء مشابه را اضافه نمود. اغلب این مواد، آلوده به ذرات عفونی بوده و منبع بیماری های خونی همچون هپاتیت، HIV و... هستند.

پسماندهای تولیدی توسط مراکز درمانی شامل دو دسته پسماندهای معمولی یا خانگی و پسماندهای خطرناک هستند. پسماندهای معمولی زباله هائی هستند که برای جلوگیری از خطرات عفونی در طی مراحل مدیریت، به روش های مدیریتی ویژه ای نیاز دارند و در صورت مخلوط شدن با یکدیگر نباید بازیافت شوند، همچون خون، مایعات، لباس های خاکی یا زباله های آغشته به این مواد.

میزان تولید زائدات به فاکتورهای متعددی وابسته است. سیستم های درمانی که شامل طرح تفکیک زباله هستند، قطعاً میزان تولید زائدات کمتری نسبت به مراکز درمانی که فاقد مدیریت زائدات هستند، دارند. در کشورهای با درآمد متوسط و کم، تولید زباله کم تر از کشورهای با درآمد بالاست. حجم ضایعات رادیواکتیو مراکز درمانی نیز عموماً بسیار کم تر از صنایع هسته ای است. ۸۰ درصد زباله عمومی شهری قرار دارند، ۱۵ درصد ضایعات پاتولوژیک و عفونی، ۱ درصد اجسام تیز، ۳ درصد ضایعات شیمیائی و داروئی و کمتر از ۱ درصد ضایعات مخصوص مانند ضایعات رادیواکتیو، کپسول های گاز تحت فشار، دماسنج های جیوه ای شکسته و باتری های استفاده شده است. بر طبق آمار، در جهان کم تر از ۵/۰ کیلوگرم به ازاء تخت در روز زباله های داروئی و شیمیائی و کمتر از ۴۰ گرم در روز زباله های نوک تیز تولید می شود. براساس این آمار، اگر روش تفکیک زباله ها به درستی انجام پذیرد، در بدترین شرایط تنها ۵ درصد از پسماندهای بهداشتی ـ درمانی باید از بین برود و بقیه موارد سیر عادی زنجیره بازیافت یا تبدیل به مواد دیگر را طی خواهد کرد. تفکیک زباله های عفونی از غیرعفونی نه تنها باعث حفظ محیط زیست خواهد شد، بلکه از انتقال آلودگی و انتشار آن در سطح شهر توسط افراد سودجو جلوگیری می نماید و احتمال آلودگی پرسنل پرستاری و خدماتی را کاهش می دهد. عدم تفکیک به موقع زباله های عفونتی دلایل متعددی دارد. یکی از این عوامل، ضعف آموزش خدمات و پرسنل مربوطه، پرستاران و کمبود نیروی آگاه جهت تجهیزات و دستگاه های به روز از دیگر عوامل مؤثر در این مسئله است. نامناسب بودن روش های جمع آوری زباله های مراکز درمانی و نامناسب بودن روش انتقال زباله ها نیز در این مسئله تأثیر به سزائی دارد.

همچنین کمبود سطل های مخصوص تفکیک، کمبود ترالی حمل زباله، کمبود وسایل ایمنی (ماسک، دستکش و...) و عدم وجود سردخانه های مخصوص زباله با قابلیت های مناسب از لحاظ دما و تهویه، از دیگر عوامل مؤثر در عدم تفکیک به موقع زباله های عفونی است.

مراحل مختلف مدیریت پسماندهای پزشکی شامل جداسازی، بسته بندی و برچسب گذاری، جمع آوری، حمل و نقل، تصفیه و دفع است. آسان ترین روش شناسائی انواع زباله های بیمارستانی، استفاده از کیسه های پلاستیکی کدبندی شده رنگی است. پیشنهادات WHO برای کدگذاری رنگی زباله های بیمارستانی به صورت زیر است: زباله های عفونی؛ کیسه قرمز، سایر زباله های عفونی پاتولوژیک و تشریحی؛ کیسه زرد، وسایل نوک تیز؛ کیسه زرد یا قرمز، زباله های داروئی و شیمیائی؛ کیسه قهوه ای و زباله های بیمارستانی بی خطر در کیسه های سیاه. تأسیسات انبار زباله های بیمارستانی باید غیرقابل نفوذ و با زهکشی خوب، قابل شست وشو و ضدعفونی و مجهز به منبع آب باشد. همچنین انبار باید قابل دسترسی برای کارکنان بوده و برای حیوانات، حشرات و پرندگان غیرقابل دسترس باشد. چنانچه انبار سردخانه در منطقه وجود نداشته باشد، حداکثر مدت زمان انبار در اقلیم معتدل در زمستان حداکثر ۷۲ ساعت و در تابستان ۴۸ ساعت است و در اقلیم گرم حداکثر ۴۸ ساعت در فصول سرد و حداکثر ۲۴ ساعت در طول فصول گرم است. زباله های ضدسرطانی باید در انبارهای ویژه و جدا از سایر زباله های بیمارستانی انبار شود. زباله های رادیواکتیو نیز باید باتوجه به قوانین ملی کشورها در ظروف غیرقابل نفوذ انبار و برچسب گذاری شود. در عین حال، کلیه بسته ها، محموله ها و ظروف باید برچسب گذاری شده و بر روی برچست، اطلاعات مربوط به تولیدکننده و محتویات ظرف درج گردد. اطلاعات را می توان مستقیماً بر روی بدنه ظروف یا بر روی برچسبی نوشت و سپس به ظرف الصاق کرد.

برای تدوین طرح جامع مدیریت مواد زائد بیمارستانی، ریاست بیمارستان باید نسبت به تشکیل تیم مدیریت مواد زائد اقدام نماید و منابع مالی و انسانی کافی برای این طرح تخصیص دهد. از سوی دیگر، چهار گروه از پرسنل بیمارستان باید تحت آموزش قرار گیرد: مدیران و تصمیم گیرندگان، پزشکان، پرستاران و کمک پرستاران و نظافت چی های بیمارستان و کلیه افرادی که زباله ها را جمع آوری، منتقل و امحا می کنند. نحوه دفع زباله های حاصل از فعالیت های بهداشتی و درمانی خود می تواند خطری برای بهداشت جامعه باشد. دفع مناسب زباله های حاصل از فعالیت های بهداشتی و درمانی، در یک درمانگاه کوچک روستائی یا در مراکز درمانی بزرگ امکان پذیر است، به شرط آن که زیرساخت های کافی برای این کار وجود داشته باشد. با این وجود، میزان تولید زباله ها در مراکز بزرگ درمانی و سایر مراکز عمومی بهداشتی (مانند فعالیت های ایمنی سازی) بسیار مشکل آفرین بوده است، خصوصاً در کشورهای در حال توسعه که ممکن است منابع محدود باشند. گزینه های نحوه دفع زباله های حاصل از فعالیت های بهداشتی و درمانی نیز محدود است. اگر انتقال زباله ها و دفع آنها به صورت متمرکز به درستی انجام نشود، ممکن است برای کارگردان حمل و نقل زباله و سایر افرادی که ارتباط نزدیک با این کار دارند، بسیار خطرناک باشد. علاوه بر خطرناک بودن عوامل عفونی این گونه زباله ها، قرار گرفتن در معرض ماده سمی Dioxin Furants ناشی از سوختن آنها، درسطح کم و در درازمدت می تواند به نقص سیستم ایمنی و رشد ناقص سیستم عصبی، غدد درون ریز و سیستم تولیدمثل بیانجامد و در سطح بالا و در کوتاه مدت نیز منجر به ایجاد زخم های پوستی و اختلالات کبدی گردد. سازمان بهداشت جهانی، حداکثر میزان قابل قبول Dioxin Furants را برای بدن انسان تعیین کرده است، اما میزان خروجی این مواد از دستگاه زباله سوز را مشخص نکرده و آن را به عهده خود کشورهای گذاشته است. البته زباله سوزهای تولید شده نسل دوم از این لحاظ در سطح قابل قبولی قرار دارند. در طی ۱۰ سال گذشته، در بسیاری از کشورها به خاطر اجراء استانداردهای شدیدتر در مورد Dioxin Furants خروجی از دستگاه های زباله سوز، میزان وجود این گونه مواد در محیط زیست کاهش یافته است.

بدون شک برای ایجاد شهری سالم برای همه شهروندان باید تمام عوامل مؤثر بر سلامتی و بهداشت جامعه به گونه ای تأمین گردد تا ساکنان در آسایش، رفاه و سلامت کامل زندگی نمایند، از این رو دفع مناسب پسماندهای بیمارستانی در دستیابی به این مهم، اهمیت فراوانی دارد

                                  bazyaft-m.blogfa.com 

                       




طبقه بندی: مقالات، مدیریت پسماند، راهكارهای زیست محیطی،
[ سه شنبه 29 تیر 1389 ] [ 09:15 ب.ظ ] [ سهیلا ]

درباره وبلاگ

لینک های مفید
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :

تبادل لینک

خرید بک لینک